نهادهاي
مدني فعال
بهروز مرباغي
چند پرسش: چرا بايد برگزاركننده نمايشگاههاي ملي و بينالمللي تجاري و صنعتي دولت باشد؟ مثلا اعضاي صنعت لوازم خانگي قادر نيستند خودشان نمايشگاهي از محصولات خود برگزار كنند؟ چرا بايد جشنواره ملي فيلم را دولت برگزار كند؟ خانه سينما چكاره است؟ بگذريم كه بودجه خانه سينما را هم دولت تامين ميكند. چرا چنين سازماني نميتواند جشنواره را برگزار كند؟ مگر كارمندان دولت بيشتر از اهالي سينما به اين حرفه آشنا و مسلط هستند. در مورد تئاتر و موسيقي و حتي ورزش هم اين پرسش كاملا مطرح و بلاجواب است. دخالت و مديريت دولت يا سازمانهاي عمومي در چنين رويدادهايي، عموما، نفعي هم براي دولت ندارد و فقط انتقادها نصيبش ميشود. متاسفانه در اغلب موارد كساني كه در اين رويدادها شركت ميكنند، سرآخر مدعي و طلبكار هستند. خواه از جهت نحوه اجرا، خواه از جهت قضاوتها و انتخابها. پس اين چه سياستي است كه كاري را ديگران به راحتي و بدون حاشيه انجام ميدهند، دولت دست گرفته و خود را سپر بلا كرده؟! حتي در بهترين حالت دولت حتي نبايد كمك مالي به اين رویدادها بكند. اگر توانش را دارند راه بيندازند اگر نه، به انتظار روزي باشند كه توانش را پيدا كرده باشند. دست كشيدن دولت از دخالت و تصديگري اين گونه رويدادها، علاوه بر اينها يك دستاورد بزرگ هم دارد. مردم و كارآفرينان را متكي به خود ميكند. همه شاهديم وقتي از يك صنعتگر يا كارآفرين ميپرسند چه برنامهاي براي آينده دارد، اولين جمله پاسخش اين است: «اگر دولت حمايت كند...» اين يعني عدم اعتماد به نفس آن صنعتگر يا كارآفرين. بايد اين اعتقاد و اعتماد در بين مردم به وجود آيد كه راسا ميتوانند امورات خود را اداره كنند. خواه در عرصه توليد و كار، خواه در عرصه مديريت محله و شهر. مردم چرا بايد آويزان دولت باشند؟ چرا دولت بايد پول و امكانات بدهد كه من و شما واحدي را راه بيندازيم و سود ببريم؟ پولي كه دولت براي كسب سود در اختيار من و شما ميگذارد، مال او نيست؛ مال مردم است. دولت، نهايتا بايد وام و اعتبار بدهد و با سود بازپس بگيرد. در مورد رويدادهاي فرهنگي هم چنين است. اگر ما فكر ميكنيم كنفرانسي برپا كنيم و مسائل محله يا شهر را در آن مطرح كنيم، بايد خود ما هم تدارك و هزينه آن را به عهده بگيريم. اين در شرايطي است كه اين كنفرانس خيري براي مردم داشته باشد. در اين صورت همين مردم هزينههايش را به عهده ميگيرند به اشكال مختلف؛ چون از حاصل آن كنفرانس سود ميبرند. اگر سودي برايشان ندارد، اصلا چرا برگزار شود؟ دولت فقط درخصوص وظايف حاكميتي خودش بايد متقبل اين تشريفات و هزينه باشد، ولاغير. تا زماني كه رويدادهاي فرهنگي توسط دستاندركاران همان حوزه تدارك و اجرا نشود، اميدي به توسعه نيست.معمار و مدرس دانشگاه