هواي دوستي
كتاب «هواي دوستي؛ درباره اشتياق به غريبه» اثر مارينا گارسِس با ترجمه الهام شوشتريزاده توسط نشر اطراف منتشر شده است. در خبر انتشار اين كتاب آمده است: «ما معمولا درباره دوست طوري حرف ميزنيم كه گويي هميشه كنارمان هست، حمايتمان ميكند، هواي ما را دارد و در مسير نامعلوم و پرمخاطره زندگي پابهپايمان ميآيد: مگر كسي هست كه لحظههاي بحراني عمرش را بدون دوست گذرانده باشد؟ مگر همه كسي را ندارند كه پيشش همه چيز را اعتراف كنند؟ اما اين را هم ميدانيم كه اين سعادت تضميني ندارد و هميشگي نيست. پس دوستي آنچنانكه به نظر ميرسد چيزي مسلم، سهل و پيشپاافتاده نيست. مارينا گارسِس در هواي دوستي به ما ميگويد كه دوستي در حقيقت عرصه روابط برآشوبنده و ترسناك است. اين روابط را تمنا و ترس به پيش ميبرند؛ تمناي اينكه بيدليل دوستمان داشته باشند و ترس اينكه دوستمان نداشته باشند. ما كلمه يا شيوهاي روايي براي گفتن قصه دشواريهاي دوستي و ترديدهاي برآمده از آن نداريم. كسي را كه شريك زندگي ندارد «مجرد» ميناميم، اما براي حرف زدن از كسي كه هيچ دوستي ندارد چه كلمهاي داريم؟ تنهايي ناشي از بيدوستي نه حماسه دارد و نه نام و حسي كه برميانگيزد ميان ترحم و بدگماني نوسان ميكند. كتاب «هواي دوستي» با دست گذاشتن روي همين ابهام دوستي ميكوشد اين مفهوم را به صورت «مساله» مطرح كند، چون بهزعم گارسس، وقتي دوستي مساله شود، خود ما را هم مساله ميكند. دوستي پيوندي است كه ما به واسطهاش آنچه هستيم و انتخاب خودمان نبوده را در قاب مساله مينشانيم: خويشاوندي نسبي، جايگاه اجتماعي، هويت جنسي و جنسيتي منسوب و همچنين موقعيت شغلي يا ايدئولوژيهايي كه بستر فرهنگيمان را شكل دادهاند؛ بيدليل نيست كه ميگويند: «بگو همنشينت كيست تا بگويم كيستي».