يادي از داريوش شايگان
در هياهوي خبرها و اتفاقها، بخش فرهنگ و هنر خبرگزاري ايسنا يادآوري كرده كه امروز، سالروز درگذشت داريوش شايگان است. داريوش شايگان متولد چهارم بهمن ۱۳۱۴ در تهران بود كه يك روز پس از تولد ۸۳سالگياش بر اثر سكته مغزي به بيمارستان منتقل شد و دوم فروردين ۱۳۹۷ درگذشت. پدرش تاجر آذربايجاني بود و مادرش نيز اهل گرجستان. شايگان به اصرار پدر، زبان فارسي را فراگرفت. او در تهران به مدرسه كاتوليك «سنلويي» كه درسهايش به زبان فرانسه تدريس ميشد، رفت. در دوره نوجواني براي تحصيل به انگلستان رفت. در رشتههاي فلسفه، علوم سياسي، حقوق و زبانشناسي در دانشگاه ژنو و فرانسه تحصيلات خود را تا مقطع دكتري به پايان رساند. در سال ۱۳۴۷ به ايران بازگشت و به تحقيقات خود درباره اديان به ويژه اديان هندي ادامه داد و در دانشگاه تهران هم كرسي زبان سانسكريت و هندشناسي داشت. شايگان اولين كتابش را با عنوان «اديان و مكتبهاي فلسفي هند» در سال ۱۳۴۶ منتشر كرد. در بخشي از اين گزارش از مصاحبه شايگان با ايسنا ميخوانيم: «در ايران همه به فلسفه اشتهار پيدا كردهاند؛ اين روزها همه دم از فلسفه ميزنند. نميدانم واقعا هم ميشناسند يا نه؟! اما قدر مسلم اين است كه ايران تنها كشور دنياست كه كتابهاي فلسفي از رمان بيشتر فروش ميرود. هيچ جاي دنيا چنين اتفاقي نميافتد و اين نشان ميدهد كه ايرانيها با فلسفه پيوندي دارند. شايد چون ايرانيها ذهن خيلي ديالكتيكي دارند و در طول تاريخ هم اگر بنگريم، ميبينيم تنها كساني كه در تكوين فرهنگ اسلامي فوقالعاده مشاركت عميق داشتهاند، ايرانيها بودهاند و در اين شكي نيست؛ بلكه يك واقعيت است كه ۸۰ تا ۹۰ درصد متفكران اسلامي ايرانيتبارند؛ از فارابي تا ابنسينا و سهروردي، جز كندي كه عرب است و چرا؟ لابد اين استعداد ايرانيهاست. آنها بيشتر ذهني عرفاني دارند تا ذهن فلسفي به معنايي كه در غرب رايج است. يعني بحث و جدل كردن را دوست دارند».