وقتي به صحبتهاي مقام عاليرتبه ورزش هم توجهي نميشود!
چه كسي جلوي بازگشت تماشاچيان به فوتبال را گرفته؟
فوتبال در تمام دنيا با تپش قلب هوادارانش زنده است. ورزشگاهي كه در آن صداي فرياد تشويق و حتي اعتراض شنيده نشود فرقي با يك زمين تمريني سوت و كور ندارد. درست مثل استاديومهاي ايران در اين روزها.
به گزارش روزنامه «اعتماد»، مدتي است كه ليگ برتر فوتبال ايران با پديدهاي دستوپنج نرم ميكند كه روح رقابت را از آن گرفته است. صندليهاي خالي و سكوت مرگباري كه بر فضاي مسابقات حاكم شده است دل هر فوتبالدوستي را به درد ميآورد.
بعد از اتفاقات 18 و 19 دي در كشور بنا بر دستورات مقامات امنيتي حضور تماشاچيان در بازيهاي ليگ ممنوع شد. در اين بين يكي،دوبازي با حضور حداقلي هواداران برگزار شد اما ممنوعيت كلي حضور هواداران پابرجا ماند. حال در شرايطي كه 40 روز از آن اتفاقات ميگذرد و شرايط كشور دست كم در ظاهر آرام شده گويا هنوز تصميم خاصي براي باز شدن در ورزشگاهها به روي هواداران گرفته نشده است.
سابقه نهادهاي غير فوتبالي در برخورد با مقوله «هواداران» در فوتبال نشان داده كه اين گروهها تمايل چنداني به حضور هواداران در استاديومها ندارند و هر اتفاقي كه در كشور ميافتد بلافاصله حضور هواداران را محدود ميكنند. در تمام سالهاي گذشته بارها چنين اتفاقي رخ داده است. نكته دردناك اينجاست كه دستور بدون تماشاگر شدن بازيها در يك آن صادر ميشود اما لغو اين دستور مدتهاي زيادي به طول ميانجامد.
اين وضعيت نهتنها جذابيتهاي بصري و هيجاني مسابقات را از بين برده بلكه ضربهاي مهلك به روحيه تيمها و انگيزه بازيكنان وارد كرده است. وقتي بازيكنان در تونل ورزشگاه قدم به ميدان ميگذارند و با سكوهاي سيماني و خالي روبهرو ميشوند گويي بخشي از هويت حرفهاي خود را در رختكن جا گذاشتهاند. در غياب هواداران، بازيها به مسابقاتي بيروح و مكانيكي تبديل شدهاند كه در آن ديگر خبري از بازگشتهاي حماسي در دقايق پاياني يا فشار خردكننده روي تيم حريف نيست.
در اين ميان مربيان بسياري لب به اعتراض گشودهاند و معتقدند كه تيمهايشان در اين فضاي سرد تمركز و شور لازم براي ارايه يك بازي باكيفيت را ندارند. ليگ برتر كه زماني ويترين هيجان در ورزش كشور بود اكنون به مجموعهاي از بازيهاي دوستانه و كسلكننده شباهت پيدا كرده كه حتي تماشاي تلويزيوني آن هم لذت سابق را ندارد.
در اين بين سخنان مسوولان ارشد ورزش كشور بارقههايي از اميد ايجاد كرد اما در مقام عمل تغييري حاصل نشد. وزير ورزش و جوانان با درك عميق از اين بحران بر اهميت بازگشت نشاط به جامعه تأكيد كرده است. او چند روز قبل در مصاحبهاي با اشاره به ضرورت ايجاد فضاي شاداب اعلام كرد: اين موضوع را با رييسجمهور و اعضاي هيات دولت نيز در ميان گذاشتم. كشور امروز بيش از هر زمان ديگري به نشاط و سرزندگي نياز دارد و فوتبال ميتواند نقش مهمي در ايجاد اين فضا ايفا كند. اين اظهارات نشاندهنده اين واقعيت است كه دولت نيز به نقش استراتژيك فوتبال در سلامت روان جامعه پي برده است.
با اين حال، عليرغم درخواست صريح وزير براي طرح موضوع در شوراي تأمين و فراهم شدن امكان بازگشت تدريجي هواداران درهاي ورزشگاهها همچنان به روي صاحبان اصلياش بسته مانده است. بسياري از ناظران نگران هستند اين وضعيت تا پايان امسال پابرجا بماند و دستاندركان تصميم بگيرند همهچيز را به سال بعد موكول كنند.
روز شنبه ديدار گلگهر سيرجان و پرسپوليس در سيرجان بدون تماشاگر برگزار شد. حتي ديداري كه گفته ميشد تنها با حضور زنان برگزار خواهد شد و براي آن بليتفروشي هم صورت گرفته بود در لحظات آخر بدون تماشاچي شد. باشگاه خيبر خرمآباد طي روز شنبه از آغاز بليتفروشي ديدار مقابل ملوان انزلي و برگزاري مسابقه با حضور زنان خبر داده بود اما در فاصله چند ساعت مانده به شروع بازي تصميم جديدي درباره اين مسابقه گرفته شد.
رسانه رسمي باشگاه خيبر اعلام كرد بنا بر اعلام مسوولان مربوطه، مسابقه دو تيم خيبر خرمآباد و ملوان انزلي بدون حضور تماشاگران برگزار خواهد شد و هيچ هواداري امكان حضور در ورزشگاه را نخواهد داشت.
اين تناقض ميان تأكيد بر نشاط اجتماعي و تداوم محدوديتها هواداران را دچار سردرگمي و نااميدي كرده است. چرا در حالي كه عاليترين مقام ورزش كشور از لزوم حضور تماشاگران سخن ميگويد سازوكارهاي اجرايي در شهرهاي مختلف همچنان مانع از تحقق اين امر ميشوند؟ چطور يك باشگاه دستور فروش بليت را دريافت ميكند اما بعد از بليتفروشي ناگهان همهچيز به هم ميريزد؟
ادامه اين روند، فوتبال ايران را به سمت يك ركود فرسايشي ميبرد و حتي اسپانسرها تمايل كمتري به سرمايهگذاري در يك ليگ بيروح نشان ميدهند و از همه مهمتر نسل جوان پيوند عاطفي خود را با تيمهاي داخلي از دست ميدهد. اگر قرار است فوتبال دوباره به آغوش جامعه بازگردد و نقش خود را به عنوان موتور محرك نشاط ملي ايفا كند بايد از مرحله شعار و نامهنگاري عبور كرد. بازگشت هواداران به ورزشگاهها نه يك انتخاب بلكه يك ضرورت حياتي براي نجات ليگي است كه نفسهايش به شماره افتاده است.