كاش بهلولي‌ها بيشتر باشند

در حالي خبر درگذشت معلم پرتلاش، اهل قلم و رسانه، مترجم، پژوهشگر و نويسنده مهدي بهلولي را شنيدم كه قريب به يك‌سال و نيم از شيوع بيماري كرونا مي‌گذرد. اين خبر از چند جهت شوك‌آور بود؛ اول آنكه با وجود گذشت اين مدت طولاني از شيوع آن و درحالي كه اكثر كشورها با واكسيناسيون عمومي تقريبا آن را مهار كرده‌اند اما اينجا همچنان اين ارابه مرگ مي‌تازد و قرباني مي‌گيرد.  دوم اينكه اين معلم كنشگر، پژوهنده و نويسنده چگونه پس از اين مدت طولاني اسير اين بيماري شده و سوم آنكه چطور در بيمارستاني در پايتخت و با آنكه تحت درمان قرار گرفته بود، اين‌چنين آسان از دست مي‌رود. اگر وضع او چنين بود پس واي به حال ما و آنان‌كه دور از امكاناتند.  مهدي بهلولي از آن دست معلماني بود كه جامعه امروز ما به‌ شدت نيازمند آنان است  چراكه متوجه تعهد خود در برابر جامعه و البته كوتاهي زمان و عمر براي انجام كارهاي بزرگ شده بود. او كه ستون‌نويس هميشگي روزنامه‌ها و سايت‌هاي مختلف بود پس از يك سلسله فراز و نشيب‌هاي صنفي و تهديد و بازداشت مدت‌ها بود با همراهي فرزندش و يار ديرينه‌اش محمدرضا نيك‌‌‌نژاد، عزم خود را بر كار تاليف و ترجمه جزم كرده و آن‌طور كه مي‌دانيم درحالي چشم از جهاني كه بسياري از ما كاري براي انجام دادن نداريم و به بيراهه مي‌رويم، فرو بست كه كارهاي زيادي در دست داشت و ناتمام گذاشت. او نمونه‌اي از يك معلم متعهد، خلاق و اخلاق‌مدار بود كه مي‌دانست براي انجام كارهاي بزرگ، فرصت چنداني ندارد. ضمن تسليت به خانواده محترمش و جامعه بزرگ فرهنگيان كشور به روان پاكش درود مي‌فرستم  و برايش از درگاه ايزد، آرامش و شادي ابدي مي‌خواهم و آرزو مي‌كنم  شاهد تكثير بهلولي و بهلولي‌ها  در ميان معلمان باشيم  چراكه جامعه خموده امروز ما بيش از هر زماني به اصحاب رسانه و نقد و نظر نيازمند است.